porozmawiajmy.

tak bardzo lubię się nad Tobą znęcać, kiedy ja już rozbudzona, a Ty uparcie śpisz <3.

misiu kolorowy.

zastanawiam się właśnie, co mogłabym tutaj napisać. za jakieś pięć godzin minie magiczne dziesięć miesięcy, jakiś koniec czegoś, początek czegoś nowszego. minął kolejny miesiąc przeplatany łzami, uśmiechem, skakaniem, spaniem w swoich ramionach, całowaniem, gadaniem, kłótniami, strojeniem głupich min, zazdrością, paranoją, marudzeniem, śpiewaniem, graniem, odchodzeniem, podchodzeniem, przytulaniem, obrażaniem się, gryzieniem w ucho, graniem na gitarze, śpiewaniem, wygłupianiem się... 

minął kolejny miesiąc, w którym ze mną wytrzymujesz i chwała Ci za to. ja sama ze sobą bym nie wytrzymała, nie dałabym rady ciągle powtarzać jak na zdartej płycie "kochanie, porozmawiajmy".

dziękuję po raz kolejny.

ps. Ty też zauważyłeś, że przede wszystkim tutaj się zwracam do Ciebie?

b.

- czyżbyś już mnie nie kochał? - spytałam Pana Królika posępnie.
nie mogę powiedzieć, że się tego nie spodziewałam. to podchodziło do mnie, nie raz, nie dwa, zazwyczaj przed snem. ukazywało mi się w koszmarach, jakoby Pan Królik miał mnie zostawić samą ze swoim losem i już nigdy więcej nie podać mi swej króliczej łapy.
- czyżbyś oszalała? - odpowiedział na to Pan Królik. - moje życie jest zbyt krótkie, żeby nauczyć się kochać kogoś innego.

[ciągle te bajki we mnie brzmią, pretty-not-pretty face.]

xxy.

tylko załamać ręce i płakać. nad sobą. a może nie tyle nad sobą, co nad tym, co robi ze mną świat? właściwie, masz szansę, możesz wyciągnąć rękę, ale nie chcesz i się boisz.

bój się dalej. 

s.

dzisiaj pojawiam się w kamerce mojego laptopa, o, akuku.

co do mojego życia, na środku pojawił się gigantyczny znak zapytania i właśnie pod nim siedzę, zbierając myśli, malując schematy na piasku. przecież w głowie odbija się echem, że jak mam coś umieć, skoro z niczym nic nie robię. może zacznę robić? może, może, przecież tyle mogę. mogę, ale się boję, bo co innego mnie ogranicza? może po za strachem, ogranicza mnie to, że czuję się jak stara ciotka na przyjęciu rodzinnym, przy której wszyscy mówią, jak wspaniale wygląda, a za plecami szepczą o jej szpetności. nie wiem, naprawdę nie wiem. najbardziej się boję, że mogę się zgubić i nie trafić do siebie*. (do Ciebie).

gdyby ludzie znali moje myśli, znienawidziliby mnie już tak dawno temu.

dziewięćdziesiąt.

wszystko tu się zaczęło, wszystko się tu zaczyna.
stoisz niby na jakiejś skale i patrzysz przed siebie, lekko nieobecnym wzrokiem. co Ty tu robisz? czego oczekujesz? wokół Ciebie rozprzestrzenia się wschód słońca. oglądałaś kiedykolwiek wschód słońca? doceniałaś cały majestat tego wydarzenia, ledwo zauważalne gesty nieba?
oddychasz.
oddychasz, a z każdym wydechem uchodzi z Ciebie zło. nie boisz się. pierwsze promyki muskają Twoją skórę, wykrzywiasz twarz, marszczysz czoło.
i On. za Tobą. czujesz jego oddech na karku, jego dłonie splatają Ci się na brzuchu, tak, że nie masz szans się wymknąć. i tak tkwisz. Ty i On. nie psujcie tego. ani teraz, ani nigdy więcej.

nie do tyłu.

zamykam oczy i w głowie mam tylko jedną, powtarzającą się jak mantra myśl. powoli, zachłysnąć się powietrzem i zrobić jeden krok, na pewno nie do tyłu. pyzata buzia wykrzywia się niezrozumiale, a przecież to tylko uśmiech, jakaś dziwna, niewytłumaczalna reakcja na kilka słów, splecionych w zdania, które notorycznie zapisuję na telefonie. pech chce, że oprócz samego grymasu z dołeczkami w policzkach, w oczach jawią się słone łzy, a gdzieś w płucach (choć niektórzy, według mnie błędnie, uważają, że w żołądku) rodzą się motyle i trzepoczą z braku tlenu, piękne, kolorowe, zachwycające, z wszechogarniającej nas miłości świata obłudnego.
i znowu zamykam (a właściwie: nie tyle zamykam, co przymykam, gdyż w ciągu dalszym nie posiadam klamki, odkąd przestała działać) się w pokoju, w moich małych czterech ścianach, trzech kremowych, jednej brązowej z turkusowymi kwiatkami, które w moim koncepcji powinny być malinowe, jak fotel, budzik, doniczka z kaktusem, pomniejszona wersja łapacza snów na szyję, wieszaki za drzwiami czy sweter kurta cobaina na plakacie nad biurkiem. i przymykam się w swoim życiu, żyję cichutko, w tle pogrywa mi pearl jam, światełka otaczające drugą wielgachną fotografię mojego idola, tego, który przez przypadek pojawił się w moim życiu, w sumie dzięki 10 łebskiej, kiedy non stop puszczali smells.
Ty też pojawiłeś się w moim życiu przypadkiem.
śmieszna historia. naprawdę. zlot miał odmienić moje życie, mnie całą. byłam w centrum wydarzeń, może przez rudawe włosy, może przez usposobienie, nie wiem, ale byłam, i gdzieś tam pamiętam blondwłosego chłopaka w mundurze który chodził wszędzie z Mozartem, w berecie, z najpiękniejszym uśmiechem na świecie. Twoim uśmiechem. tym, który teraz ma mnie budzić rano i wieczorem, który pojawia się, gdy mnie widzisz.
jak to było? jesteśmy dla siebie stworzeni, tak? chociaż ja tak bardzo marudzę, zakopuję się pod warstwami własnych smutków i zaprzeczeń, sprawiam sobie sama problemy, jakbym miała ich zbyt mało. jestem zazdrośnicą, choć we własnym postępowaniu nie widzę grzechów. chociaż ja żyję sobie w swoim pesymistycznym szarym świecie, kiedy Ty kolorujesz mnie kredkami, a ja zamazuję gumką. coś w tym jest.
a jeśli ja właśnie chcę być pesymistką? nie dlatego, żeby robić Ci na złość, czy siedzieć i wypijać morze kaw/herbat. pisać jakieś pseudo teksty, typu - Jagna, która zapycha mi w sumie miejsce w komputerze, chociaż w zeszytach wszelkiej maści szkolnej również.
droga izabelo.
czy zechciałabyś w końcu napisać coś dłuższego, co nadawałoby się do pokazania światu? pisz. pamiętaj, jak Cię to radowało.

li g h t.

mega nadzwyczajnie zmęczona, zaspana, i zaraz mykam do łóżka, z chemią, na randewu z chemią, zadaniami na stężenia, przypomnę sobie to i owo. jutro bowiem głównie angielski i właśnie chemia.

boże. właśnie. jutro wracasz do szkoły, dear IASKS.wstaniesz? 

trzymaj.

 

siedzę teraz w Twojej bluzie, trochę boli mnie głowa. pieką mnie usta, cholera, oby nie kolejne opryszczki. mam zimne dłonie, już takie zimne, tęsknię za Tobą, a ledwo minęły dwie godziny, dwie godziny temu, całowałam Twoje usta. 

tańczyłaś kiedyś w deszczu? chodź. mamy okazję.

słońce.

[na zdjęciu Exis].

... bo kiedy mówisz do mnie słońce, traktuję to, co nieco opacznie -

Ty jesteś jednym, a ja drugim końcem, daleko nam do siebie, strasznie!

dzień za dniem, już minął jeden, a kolejny się kończy, leżenie nad zalewem z zamkniętymi oczami, rozmawianie, rozmawianie i czytanie książek jest jednym z najlepszych erotycznych doznań. słowa mówione, przeplatane rozkosznym kocham Cię, no przecież, co dwie minuty, dlaczego nie? chodzenie po całym lublinie w koszulce "Ratownik ZHP" i czarnych bojówkach, tak samo ubrani, haha, jak to musiało słodko wyglądać, zabezpieczenie medyczne w parach, ja i Ty, nie wiem, dlaczego tak.

pan, który prawie zemdlał, który mówił, że tak do siebie pasujemy, choć masz dołeczki jak dziewczynka, a dla takiej dziewczyny pięknej jak ja, tworzył Kochanowski, uśmiechy, chwilowe skoki adrenaliny...

iasks, czy nadal uważasz, że jest źle?

nie. nie jest. dostałam podwójną dawkę łagodzenia rzeczywistości.

s z c z ą t k i .

j' adore dzień jak ten. leniwy, spędzony w mojej pasiastej biało-niebieskiej pościeli, oddychając sennością. brzmiący w rytmie the kills, przemieszany z miliardem filmów i seriali. jedzeniem paluszków pełnoziarnistych i popijaniem wodą gazowaną.
 chcieliśmy wdrapać się na szczyt, zapomnieliśmy o konsekwencjach.
marzę jeszcze szczątkami naiwności o tym, że mogę coś zmienić, sprawić, żeby coś się poprawiło, naprawić to, ale nie wiem jak, za to dzisiaj jedynie zapiszę kolejną stronę zeszytu, w którym może znajdę kiedyś odpowiedź.

zamykam oczy i biegnę.

charming note.

dzisiaj zapragnęłam na sam pierw mojego charming note, podziękować osobom, które podnoszą mnie z podłogi, zapalają w ustach papierosa, podają kieliszek wódki i sprawiają złudzenie, że wszystko wokół jest naprawdę piękne. i chociaż większość z tych czynności to tylko skutki mojej wybujałej wyobraźni, to mimo to, powodują, że w mojej głowie urojenia godne ćpunki, dziękuję za nie. wstaję i uśmiecham się. i przez jakieś następne 24 godziny czuję się jak dobry człowiek. taki, który nie ma problemu z miłostkami, z terminami, z nieumiejętnością pomalowania paznokci, z rzyganiem, za każdym razem, gdy spotka się siebie w lustrze. 

niedziela, jak to niedziela, upływa mi leniwie, leżę w fotelu, piję kawę na zmianę z waniliową herbatę, a w tle leci mi seks w wielkim mieście. od czasu do czasu w pokoju zapachnie mi wiosną z otwartego okna albo z wyprostowanymi w flakonie żonkilami. a żurawie rozkosznie się kołyszą na żółtych nitkach.

a zaraz ugotuję sobie sos serowy z makaronem i zapomnę o tym, jak bardzo nienawidzę swojego życia. 

iasks.

nienawidzę mojego życia.
i chuj.

run.

wszystko jest możliwe.

od jutra się zmieniam.

dotykam warg. nieświadomie, delikatnie, przesuwam po nich palcami, kiedy za brudnym oknem starego autobusu, przewijają się obrazy pól, domów, budowli, świateł. i choć ja, wpatrzona to nie zwracam na to wszystko najmniejszej uwagi - a przecież rozpoczęła się wiosna. jest pięknie, zielono, zakochano.
znowu płaczę.

Hippo stał się jeżem. wynikło to z sytuacji kryzysowej, powiedzmy sobie szczerze. stał się nosicielem igieł, być może jakimś przebiegłym ćpunem, i zamieszkał sobie spokojnie w pudełku pośród nitek i guzików. do tego przepisujemy biologię, uczymy się, kulturalnie, trzeba jakoś zdać. Gabi i Exis również dały się sfocić, a nawet dały wypić kawuchę i oglądały zdjęcia z vogue.
a tak po za tym, to jakoś mnie natchnęło, żeby uzupełnić tablicę korkową. tylko czym?...

PS. ten post stał się dziwnie dziecinny, może naprawdę zuchowieję? gdzie są moje wiejące tragizmem metafory jak "kładę nogi na telewizorze"? (nawiasem mówiąc, byłoby ciężko, mając wiszącą 47 calówkę). 

letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor.letthebodieshitthefloor!

 więcej grzechów nie pamiętam.

i żadnego nie żałuję.

dnimymsierehw?...

osiem. bardzo ósemkowo dzisiaj.
szybciej już się nie daje. pędzimy na oślep, żeby przyszedł taki moment, kiedy zdajemy sobie sprawę... kolejny miesiąc za nami. kolejny miesiąc kłótni, smutków, przytuleń, spania, złości, herbaty, kawy, niezdrowego jedzenia, spacerowania, całowania się i trzymania za ręce. rozbierania-ubierania, macania, głaskania, lizania, łaskotania, chichotania. leżenia, siedzenia, chodzenia, stania, przytulania. miesiąc, który trochę - może miałeś rację - który był dla nas sprawdzianem słabości. jak daleko zajdziemy. ile potrafimy siedzieć obok siebie i się do siebie nie odzywać. jak długo potrafię słać rozdzielone spacją uśmieszki i miliardy kropek czy podsumowania znienawidzonym zlepkiem "mhm".
tracisz do mnie siły - to nic nowego. cóż, ubzdurałam sobie, że chcę chłopaka, który będzie mnie budził pocałunkami, albo chociaż smsem, który optymistycznie nastawi mnie na cały dzień. który będzie mówił mi swoje myśli, opowiadał cały swój świat, a nie zbywał mnie "o niczym". ubzdurałam sobie, że będzie pokazywał całemu światu, jak jestem dla niego ważna, żeby nikt inny nie mógł go dopaść.
nie ubzdurałam za to sobie, że będzie mnie leczył z kompleksów. toczył tą irracjonalną walkę z wiatrakami. że będzie tak patrzył mi w oczy. przewracał mnie na ziemię, czy całował na środku ulicy.
i teraz, słuchając pianinowej wersji mojej najbardziej ukochanej piosenki pixies, siedzę na biurku i piję herbatę. czarną. z cytryną. i jakoś mi tak siebie żal. gruszki na wierzbach nie rosną, "kochaj mnie takiego albo nie kochaj mnie wcale".

przecież oboje jesteśmy trochę szaleni.

[nie bij, ale Twoja grzywka i tak wygląda tu kretyńsko :*.]

qwerty.

wszystko zaczęło się od marzenia.

a marzenie przerodziło się w nadzieję.

nadzieja w słowo.

a słowo w czyn.

tak więc marzę. o wielu rzeczach właściwie, ale tylko niewiele przeradza się w nadzieję, a ta w słowo. marzę, zamykam oczy, bądź wprost przeciwnie, otwieram i rysuję palcami w powietrzu nade mną. uśmiecham się do siebie i widzę wszystko w wyobraźni. jak śmieję się w czapce z papieru, malując ściany na zielono. wieszając na oknie sznurki żurawi. siedząc na parapecie i sącząc herbatę. wystarczy, że wykonam głęboki wdech, a obrazy skaczą po mojej głowie niczym w kalejdoskopie. a kiedy któreś z nich się spełnia...
... wtedy dotykam nieba.

jakoś dziwnie się czuję.
witaj, iask, jutro masz urodziny. siedemnaste. w sumie, chyba nic nie wnoszą, oprócz tego, że w prawie karnym traktowana jestem już jako osoba pełnoletnia. cóż. niestety, nic z tym nie zrobisz, dear iask. jutro spotkasz się z kjs i kolejny dzień pełen niespodzianek, zwiedzimy kolejne miejsca w poszukiwaniu jedzenia.
czy powinnam zrobić podsumowanie? ile schudłam, ile zarobiłam, ile zmian minęło w moim życiu?... chyba, w głowie jakieś mam. po co je spisywać? lepiej skończyć pisać tą cholerną historię jagny, pandy, tytusa, mizantropa, ryśka i pieczary.


cieszy mnie to, że za dziesięć dni będzie nasze bardzo ósme niebo, jeszcze cztery do pełnej rocznicy.