afrz.

 chyba jestem tu, gdzie powinnam. mindfuck się skończył definitywnie, odcięty grubą kreską od tego, co jest teraz. jestem teraz. w pokoju cztery metry na dwa metry, w którym panuje ogólny rozgardiasz, coraz bardziej powodowany przez mojego szarego przyjaciela Imbira, który zdaje się, chce pomóc. nijak mu to wychodzi.
 chyba, jestem tutaj, w miejscu, znanym już mi sobie. mam czas dla siebie, dzisiaj, właśnie dzisiaj na ogarnięcie życia po sztormie. po Naszym bałaganie (Naszym przez duże N, bo tylko Nasze potrafi zepsuć i naprawić tak wiele rzeczy jednocześnie, Nasze przez duże N, bo tylko my jesteśmy tak dopasowani do siebie jak dwa puzzle, tworzące jeden obrazek.
 znowu mam zimową herbatę. tym razem w tym oto zaprezentowanym na zdjęciu, mega hipsterskim kubku, o jakim zawsze kiedyś tam podświadomie marzyłam. to nic, że pink floydzi nie bardzo trafiają w mój gust muzyczny, kiedy jestem szczęśliwa.
 bo jestem. teraz jestem najszczęśliwszym dzieciuchem na świecie, nie potrzebuję nawet św. Mikołaja, bo nie łudzę się, że coś dostanę pod choinkę. a jeśli nawet - to się ucieszę. grzeczne dzieci dostają prezenty, niegrzeczne - rózgę. jeśli otrzymałabym takowej pęk - nie pogardziłabym, do czasu, gdy Imbir nie rozwaliłby jej, jak wszystkiego innego.
 a co ze śniegiem? dalej go nienawidzę. pierwsze wyjebanie na lodzie zostało już zaliczone, może więcej się nie zdarzy?... z resztą. teraz po każdym się już podniosę! przeżyję. bo mam Ciebie :*.

aerz.

pustka. puuuuuuustkoooo... pusto mi.
wiem, że to zrobisz. wiem, że mnie zranisz. wbijesz nóż w plecy niczym zawodowy skrytobójca, w plecy, w serce, płuca, gardło. uduszę się. zapłaczę się. umrę. zginę. to chyba już.
czekam. czekam i pigułki nasenne w gotowości trzymam pod językiem. czekam i wiążę pętle na grubych sznurach, poszukuję wysokich haków. wiem, że to koniec. koniec mnie, Ciebie, siebie. mój mały koniec świata. i to nie anioł przyjdzie po moją duszę. i to nie diabeł ją dostanie. bo nie ma piekła ani nieba. bo nie ma przejścia do drugiego życia. tam się znajdę, w dziurze wykopanej w ziemi, twarzą do piachu z otwartymi oczyma. piach nie będzie już drażnił spojówek. płuca rozpaczliwie nie będą poszukiwać powietrza. tylko robaki zaczną zjadać moje ciało.
wiem to. nie wiem, skąd.
łzawię sobie, a w środku jakby coś rozrywało mi serce. krwią, co pompuje, drżeniem jej, wiadomości przekazuje kolejnym komórkom. zagryzam usta.
obawiam się, bo przecież nie przyznam przed sobą, że ze strachu chciałabym obdrapywać ściany. tętnica mnie boli, ta na szyi, wibruje pod wpływem przepływu adrenaliny. i boli. jakby jakiś intruz się tam wkradł i uderzał o wrażliwe ściany...


jesteś.
jakie to zabawne, te negatywne myśli....
i znowu spokój, spokojne morze.

adrz.

a wiesz, drogi aborolabis, co jest najśmieszniejsze? najśmieszniejsze jest to, że ja właśnie teraz tutaj siedzę, siedzę i nic nie wiem. czuję tylko, że robię coś, czego nie powinnam. zupełnie, jakbym krążyła wokół gniazda węży, a w dodatku, zupełnie nieświadomie. jesteś na zagrożonym terenie, informuje mnie intuicja, a ja uparcie ją ignoruję i brnę ślepo dalej. gdzie są teraz te niewidzialne ręce, które rozwiążą sprawę za mnie?

kończą mi się epitety. kończą mi się słowa. może powinnam zacząć czytać słownik, kupić kalendarz na każdy dzień z nowym słowem. może zamiast tymbarku pić tarczyn, tam na korkach przecież takowe się znajdują. 

nie wiem, nic nie wiem. uderzę głową w biurko, w ścianę, w kolano, w pięść. i co? i dalej nie potrafię odnaleźć rozwiązania. cholera jasna, to jak jakieś zamknięte koło, którego nie potrafię ogarnąć wzrokiem, słuchem, dotykiem. położyłabym się najchętniej na środku korytarza czwórki, na samym środku i patrzyła w sufit. 

słowa, słowa, słowa. ich potrzebuję najbardziej. dziś, jutro, wczoraj. potrzebuję opisywać zdarzenia, rysować emocje. pisząc, wyrzucam z siebie wszystko, co mogę. właśnie. dobre pytanie. co ja właściwie mogę?...

acrz.

pałętam się. z kąta w kąt, do tyłu i na wprost. w czarnym ponczo, z zimna dygocę, marznę, marznę bez Ciebie, bez ramion szerokich jak u misia, wielkiego misia o złotych oczkach o jakim zawsze marzyłam. opieram się o ściany, walę w nie głową, dłonią, kolanem, obijam się o nie. zamykam oczy, otwieram, zaciskam, otwieram, płaczę, zamykam. nie wiem, o co chodzi, gdzieś w głowie pojawiają się pytania, migają niczym syreny wozu strażackiego, pożar, pożar, płoniesz, wypalasz się. pytania, na które nie potrafię dziś znaleźć odpowiedzi, zadaję je innym, płaczę, zagryzam wargi, zaciskam pięści. walczę z kącikami ust, które uparcie się wiją ku dołowi. i tak tkwię, z miną dziwną, krzywiąco-uśmiechającą się zarazem, na ławce gdzieś w pobliżu mojego świętego miejsca. nie potrafię, nie umiem, nie wytrzymuję, mam dość, słowa na wygaszaczu ekranu falują jak flagi na jesiennym wietrze.
a może to jest wyjście? może zemdleć? poddać się, spróbować umrzeć? upić się, zapomnieć? chociaż... czy tak się da? chyba nie. to tylko chwilowa rozgrywka. i znowu modlitwa o nowy dzień, o to, żeby czas pozałatwiał wszystko za mnie. uderzam w ścianę ręką, nogą uchem, czołem. gryzę zatyczki długopisów, popijając sokiem pomarańczowym. i znowu marznę, kulę się, zawijam w kolejne warstwy materiałów. grzeję dłonie ścianami filiżanki.
chciałabym kiedyś siąść z dobrą książką w ciepłych skarpetkach, swetrze w norweskie wzorki w wygodnym fotelu, który będę wybierać przez lata, siąść i czytać, zanurzyć się w świecie bez skaz i wad, łamać sobie serce, przeżywać, ematyzować (istnieje takie słowo? empatyzować? jeśli nie, to powinno) i nagle, ni z tego ni z owego, usłyszeć, jesteś moją jedyną miłością. wyszeptane, prosto do koślawego ucha z długim kolczykiem. i poczuć, ciarki, głośne bicie serca, motyle w brzuchu.
i znowu, w przód, w tył, na boki, chyboczę się jak słabe drzewko. potrzebuję czegoś, co będzie pomagało mi się trzymać w pionie.
głupi nawał niepotrzebnych sformułowań.

mruczę sobie z imbirem. mru mru mru.

abrz.

dwie łyżeczki czarnej herbaty, zalane wrzątkiem, pół plasterka pomarańczy i cytryny, sok malinowy, miód.
przepis na szczęście, przepis mojego cichego nieba. słodycz muskająca podniebienie, otaczająca język ciekłymi ramionami, wypełniająca moje myśli drewnianym domkiem bieszczadzkim.

sweter, ciepłe skarpetki w gwiazdki, kot na kolanach...

tak mogę. tak mi dobrze. 

dzień za dniem, za nocą noc. tykanie zegarka w tle, tak zręcznie wyrażający ciszę. chwytam się swojego sam-na-sam, cicho, zamykam drzwi, włączam muzykę. zasłaniam się nami / wami / Tobą, niepotrzebne skreślić, jak dobrze znasz to wyrażenie. tuziny książek, spoczywające na półkach w zwartych szykach jest od czasu do czasu rozbijane, zgodnie z moimi zachciankami wieczorową porą. odbieram telefony, piszę z ludźmi, pracuję, żongluję miliardem obowiązków. znowu pod nogami kłody, muszę wymijać je szerokim łukiem, bo inaczej tracę chęci, to nic, że mogę się zgubić.
szkoła nie zając, łzy nie kryształy, miłość nie wieczność.

jakoś do przodu. pomimo wszystko. wciąż jeszcze się trzymam.

coś się dzieje.

dzieje się obok, jestem świadkiem, nie uczestnikiem, mimo nawet to, że to dotyczy mojego życia. przemykasz, przemykałeś mi przez palce całe dotychczasowe życie, odbiegasz niczym wystraszony kot, rozciągasz się, na ile łańcuch pozwoli Ci najdalej. dotykasz palcami dna, choć nie, zaledwie muskasz złoty piasek największym palcem. wydaje Ci się, że to dno, ale nie, to jeszcze nie koniec. zamykam oczy, przekonana, że to kolejny mały koniec, a ktoś nade mną nadal każe mi walczyć. nie mam wpływu, czegokolwiek dotykam, odpada, znika. rozsypało się, rozsypało, choć może to byłam ja, stałam się pyłem zaraz po tym, jak metalowa kula przebiła moje skronie. 

nie radzę sobie sama ze sobą, potrzebuję Ciebie, siebie, nas. potrzebuję, a moje słowa przepływają przed Twoimi oczyma, ale nie potrafisz ich odczytać. nie rozumiesz. co dzień zastanawiam się, co mogę zrobić, żeby to zakończyć, ale sama blokuję siebie. nie mam siły myśleć. nie mam na nic wpływu.

nie mam czasu odetchnąć. nie mam czasu. nie mam. nie.

witaj bardzo kapryśna niedzielowo-niedzielowa niedzielo.
bardzo potrzebowałam dzisiejszego dnia. wstania o jedenastej, potem nic nierobienia, założenia moich księżniczkowych papuciów, zrobienia sobie jedzenia właśnie takiego, na jakie mam ochotę. puszczenia muzyki, do której mogę tańczyć, skakać i biegać, bo nikt mi nie przeszkodzi. no chyba, że hrabia, miauczący, ponieważ nikt się nim nie zajmuje. a jego to trzeba dokochiwać cały czas.
powiem szczerze, że znowu dużo się w tym tygodniu działo. ba, za dużo, ale nie chcę dzisiaj o tym opowiadać. nie czuję takiej potrzeby.
na dzień dzisiejszy jest dobrze. nie skłamię, jeśli wspomnę, że nawet bardzo.
bardzo dużo mi daje naprawianie błędów, rozmowy z moimi przyjaciółmi. pozwalają mi czuć się silną.

marzę o pójściu na basen. chcę popływać. poczuć się wolną, nie splątaną.

i'm in love with autumn. 

właściwie, to to maleństwo, bawiące się piórkami na zdjęciu powyżej jest moim nowym towarzyszem nicnierobienia. nazywa się Imbir i jest rozkosznym przedstawicielem rasy brytyjczyków. został kupiony za drogie miliony dolarów, bo przecież nie liczy się cel kupienia kota z rodowodem, ale liczy się to, coby osobę posiadającą shejtować. ale o tym nie zamierzam się dłużej rozpisywać, bowiem osoba, którą mam na myśli, dokładnie wie, o czym ja mówię. a jeśli nie, to nawet lepiej.

dni upływają mi malinowo. a jeśli nie malinowo to waniliowo-karmelowo, bo przecież tylko tą herbatę potrafię kubkami sączyć przy zapętlonych iksach. i wcale to nie dlatego, że jest mi źle. choć chwilami, faktycznie, trochę jest.

zastanawiam się na przykład, dlaczego tak. nie chcę tutaj opisywać konkretnych imion, nazwisk, sytuacji, nie chcę marnować na nie zarówno swoich nerwów, jak i nabawić się kontuzji opuszek palców, które i tak tłuką w klawiaturę z nieustającą energią. zastanawiam się, co robię nie tak, co znowu pieprzę, że tak się stało. jestem zła? nie potrafię się ocenić, a rozdzielam się sama na kategorie. i już nie wiem, zupełnie, czego oczekiwać od losu.

może siąść na tym pieprzonym rozdrożu i nie myśleć już nic?

wtorków też nie lubię. rozpoczynają się tak wcześnie rano, kiedy nawet jeszcze (w czasach szkolnych, rzecz jasna) słońce nie raczy się podnieść. kończą się snem, ale co z tego, kiedy następny dzień, czyli jeszcze gorsza środa zaczyna się jeszcze wcześniej? i podnieś całe to swoje jestestwo, i umyj się, umaluj, ubierz, spakuj, zjedz i jeszcze złap autobus. możesz po drodze jeszcze wypić kawę, tak. i pójdź jeszcze na pierwszy wuef, o proszę!
na zdjęciu, wiem, wyglądam jak pół dupy zza krzaka, ale kto na to patrzy, codziennie tak wyglądam. codziennie chodzę po korytarzach mojej sypiącej się szkoły wyglądając jak dziecko specjalnej troski, ale nikt tego mi nie wytknie (po za skrzekiem godowym pewnej persony), no, ale czego się spodziewasz.
boże, czego ja jeszcze nie zrobię / nie napiszę, żeby tylko nie odrabiać tych paskudnych prac domowych?! - powiedziała izka, której aspiracje zawodowe zmieniły się o 180 stopni i to właśnie, w kierunku bycia nauczycielem.

leniwa niedziela. nie pamiętam, czy już kiedyś wspominałam, że nienawidzę niedziel.

Niedziela to dzień, w którym trzeba przez pół godziny akumulować w sobie energię, aby napuścić wody do wanny, nie mówiąc już o wyjściu z domu. Niedziela to dzień, którego z reguły się nie pamięta. [j. żulczyk - instytut]

właśnie tak wygląda moja niedziela. wałęsam się po mieszkaniu, w piżamie złożonej z granatowych spodenek z kieszeniami (wielka-wielka zaleta, jedyne spodenki, w których bez kombinowania mogę trzymać telefon), miętowej bokserki i grubych szarych skarpet. ewentualnie, im zimniej, tym jeszcze zarzucę na szyję Gabryśkową pstrokatą chustkę. i tak idę do rodziców, przerzucam bezsensowne kanały sztuk dwieście, potem kładę się, staram czytać Browna, potem siadam do komputera z kawą i piszę głupoty.
ale oprócz tego, to dziś jeszcze zrobiliśmy rogaliki z czekoladą.

jednym słowem - konstruktywne lenistwo.

naprawdę nie cierpię niedziel. i nic na to nie poradzę.

moje mia... moja wieś.

pęka mi głowa. pęka mi z przepracowania, tyle dzisiaj obmyśliła, wymyśliła, wykreowała, tyle napisała, wyczytała, wypisała, zrozumiała.

pisała dumnie o trylogii, ciastkach imbirowych i innych głupotach, rozmawiała z mnóstwem ludzi, przerabiała zdjęcia, które pstryknęła w ostatnim czasie, wrzucała na tumblr. poprowadziła dialog z ziemniorem, pająkiem i panem kogutem, obeszła trzy ławki, zanim znalazła odpowiednią i umierała z zimnoty.

maks na nią skakał, a potem oglądała o zespole touretta. 

a wtedy, cały świat zwalił jej się na głowę.

i go poukładała. ponownie.

cr a ve yo u.

i tak znowu siedzę tu, gdzie wszystko się zaczęło. znowu w słuchawkach leci mi the xx, przemieszanie poplątania z rozplątaniem, ale chyba tak miało być, już wtedy, kiedy jechałam złotym autokarem z wenecji do polski.

siedzę i zastanawiam się nad wszystkim tym, co przesypało mi się przez palce z piaskiem na wybrzeżu hiszpanii. siedzę i myślę, cholera, co jest, czemu tak, po co. kiedy zamykam oczy, wciąż pod powiekami widzę moje stopy w wodzie, piasek, i maleńkie, przelatujące tęcze. będzie mi brakować porannego wstawania z łóżka i bitw o łazienkę, będzie mi brakować życia na walizkach. ale to jak zawsze.

poukładałam sobie bardzo-bardzo-bardzo-bardzo wiele spraw. morze dobrze na mnie wpływa. każda fala, która z impetem rozbijała się o moje stopy, moje łydki, moje uda, przynosiła zbawienne rozwiązania, setki pomysłów, przepasanych w pasie wyrazami zachwytu, ochów i achów. 

na pewno wiele zrozumiałam, wiele tego, co dotyczy mojego życia, znalazłam ścieżki i drogi, którymi już nie idę do przodu, a pcham się pomiędzy bagna - bez sensu. otworzyłam sobie oczy na większość spraw, dzięki temu ma być lepiej, łatwiej. mam pamiętać przede wszystkim o sobie, tego się trzymajmy.

ale przede wszystkim, przez jakieś 80 procent wyjazdu się uśmiechałam i czułam się szczęśliwa. 

a od jutra witaj szkoło, witaj matmo, witaj nauko!

- iza, weź się ubieraj.
- okej.
i już mnie nie ma. pojawiam się, i znikam, i znikam coraz częściej, za tą warstwą pudru, puchu i burczenia w brzuchu.

j a g n a .

właściwie to nie pamiętam, jak to się zaczęło. kilka wypowiedzianych od niechcenia zlepków wyrazów, tak ot, co by nie milczeć, siedząc obok, tak bardzo wpłynęło na moje życie. tak bardzo, że nie zdążyłam zarejestrować momentu, kiedy widzowie klikają przycisk startu. nie pamiętam tego tak, jak nie pamiętam jakiś pięćdziesięciu procent mojego dzieciństwa, ale to chyba jeszcze nie był początek.
nazywam się Jagna. w zasadzie, nie tyle Jagna co Jadwiga, ale życie nauczyło mnie, że imię królowej Polski nadane dziecku w obecnych czasach jest wyłącznie źródłem kpin i ogólnej uciechy pośród moich rówieśników. moi rówieśnicy mianowicie noszą imiona tak bardzo zagraniczne i nowoczesne, jak Aleksandra, Karolina, Michał czy Paweł, a staropolskie Stanisław, kojarzą im się tylko z emerytami śmigającymi na wózku inwalidzkim bądź tak zwanym chodziku.
tak więc, dzięki oryginalnemu, jakby się wydawało, wyborowi moich rodziców w podstawówce byłam uznawana za właśnie taką staruszkę. co rusz ktoś zabierał mi zeszyt i pisał pod tematem "stare próchno!" z rysunkiem zgarbionego patyczaka o wyłupiastych oczach w różnobarwnej chuście. cholera, miałam w klasie dzieci z nazwiskami wszystkich zwierząt afrykańskich, a oni upatrzyli sobie mnie jako ich kozioł ofiarny przez felerną Jadwigę.
w gimnazjum, do którego trafiłam następnie, wyśmiewana już byłam jako Jadzia. nie rozumiem tego do tej pory, dlaczego to zdrobnienie powodowało salwy śmiechu. zwłaszcza, że nie wychodziłam na dziesięciominutowej przerwie na skradzionego rodzicom papierosa, nie zostałam ani razu wyrzucona z lekcji religii za swoje zachowanie czy też nie wychodziłam w piątek wieczorem na leśne picie Amareny kupionej z miedzianych, znalezionych na ulicy monet.
mimo to, nie przeszkodziło mi to w poznaniu Sary.
Sara była usposobieniem wszystkiego, co wydaje się być idealne w gimnazjalnym świecie. piła, paliła, ćpała, przeklinała, a nawet radziła nauczycielom, aby rychło poszli się pierdolić. Sara ubierała się w wyłącznie sklepach takich marek jak H&M, Mango albo River Island, gdyż rodzice Sary zarabiali miesięcznie więcej niż Twoi kiedykolwiek zarobili rocznie. i cóż, łagodnie można było powiedzieć, że spełniali jej zachcianki. nigdy nie pytałam Sary, w jakiej branży działa jej rodzina, ale uważałam to za zbyteczne. może dlatego, że nigdy nie minęłam żadnego w przedpokoju mieszkania i nie powiedziałam żadnemu z nich dzieńdobry.
Sara miała mieszkanie na piątym piętrze w punktowcu na moim osiedlu, które agenci nieruchomości nazywali słonecznym. dla nas, głównie dzięki wybudowanemu niedaleko torów nie wiadomo po co murowi z czerwonej cegły, była to Ściana. Mieszkanie Sary miało trzy duże pokoje, jeden, który był uznawany za jej sypialnię miał balkon, kuchnię, w której mieścił się duży stół i łazienkę, i szczerze muszę powiedzieć, że było bardzo ładne. na korytarzu stała kanapa z narzutą z Ikei, obok asymetrycznego białego stolika z jeszcze bardziej krzywą lampą pomalowaną przez jedną koleżankę Sary z ASP w różnobarwne plamy. na ścianach wisiały plakaty kolejnych koncertów, jakie odbywały się w naszej dziurze, plakaty, które można kupić za piętnaście złotych w empiku z podobizną Boba Marleya.
i kiedy Sara przysiadła się do mnie na przerwie i zapytała, czy mam ochotę czasem z nią pogadać... już wtedy się w niej zakochałam.

piła tango.

muszę to wszystko przemyśleć.

przewertować kartki w mojej głowie i zastanowić się, po co w ogóle to się dzieje. zastanawiam się, czy jest sens w ogóle brnięcia w coś, co przestaje sprawiać przyjemność jednej ze stron... bo jeśli tak jest, coś to znaczy? i chociaż staram się jak mogę, wciąż odczuwam tą pierdoloną bezsilność, bo nic nie działa. ani w jedną, ani w drugą stronę. i chociaż pękam pół na pół, i leżę godzinami w łóżku z szeroko otwartymi oczami, myśląc, kurwa, co jeszcze spierdoliłam, dlaczego... nic to nie daje.

żadnego efektu.

nie wiem, co mam robić, słowo daję, jeśli jest dobrze, to jest dobrze przez godzinę, dwie...

... pomocy?...

i&e.

{ Przyjaciele są jak ciche anioły, które podnoszą nas, kiedy nasze skrzydła zapominają, jak latać. } 

{dziękuję, że jesteś...}

an an an.

dzisiaj minął mi dzień jakoś tak... bardzo słodko. popity herbatą ananasowo-grejfrutową {wyczuwasz podtekst? powinieneś} w rytmie utworów jednego z najgenialniejszych dla mnie zespołu. chociaż miałam spotkać się z Tą Blondynką i powędrować jak prawdziwa nastolatka {a nie nolife z krainy zombie} po ciuchlandach i innego kalibru lumpexach, nie żałowałam, bo i tak dopełniłam, chociaż w siedemdziesięciu procentach swojej misji polegającej głównie na konsekwencji własnych obietnic.
za miesiąc będzie już u mnie Imbir, będę zasypywać blogspota, tumblra i inne fejsbuki jego cudownymi zdjęciami. ach, zamiast nauki, iasks będzie męczyć kota, no bo jak inaczej?... przecież lans i pozerstwo musi być, prawda?

mam wielką, gigantyczną ochotę zmienić konwencję tego bloga. mam nadzieję, że mi to wyjdzie...

+

póki co, pojawią się jeszcze zdjęcia iasks&exis, duetu zakompleksionych i ślepych bab.

umi.

dlaczego piję starą, zapomnianą białą herbatę z mango i śliwkami, dlaczego słucham dobrej starej Nosowskiej, która śpiewa mi w uszy, ażebym umarła stąd? dlaczego dziewczyny są niczym droga do świdnika, co niewątpliwie oceniłyśmy z Dorotą B.?
nie martwię się. to przede wszystkim i najważniejsze.
mam ochotę na kilka pstryków bezsensownych chwil.

a tak się złoszczę właśnie.

kochani. :*.