deracs.

                Boję się, obawiam, znowu chodzę po domu jak przerażona. Zastanawiam się nad swoim bytem, nad monologiem Hamleta, nad cichymi niewypowiedzianymi myślami. Ukrywam swoje prawdziwe ja za maską moralności, tego, co mi wolno, a czego już nie, na co ludzie będą patrzeć, a czego nawet nie zauważą. Zamykam oczy i płaczę, płaczę z przemęczenia, z odrętwienia, z własnych obaw przychodzących do moich nóg jak koty, proszące o chwilę uwagi. Gubię się w tych wszystkich być, a nie być, zamykam się w świecie, w którym nikt nie ma prawa mnie zranić, nikt nie ma prawa zniszczyć mojego małego sam-na-sam. 

                Czy to moje miejsce? Czy tu pasuję?

                Za każdym razem, za każdym wersem wiersza układanego w takt bicia mojego serca, kiedy powtarza się ten refren dopadają mnie moje własne obsesje, strachy, lęki. I chociaż zastanawiam się trzydziesty raz, co właściwie jest ze mną nie tak, kiedy chcę się położyć i nic nie robić cały dzień, leżeć i czekać na swoje umieranie, to wciąż nie znajduję odpowiedzi i łapie mnie za kostki coraz gorsze przygnębienie. Może jestem dziwna, nigdy tego nie kwestionowałam, może po prostu chora, niezrozumiana, zamknięta w sobie, bez odpowiedniej dawki miłości, ale jestem przede wszystkim sobą, zagubioną rudą osóbką w trampkach i obiektywopodobnym kubkiem kawy.

                Boję się. Tak cholernie się boję swoich czarnych myśli.

Dzień dzisiejszy sponsoruje Radiohead wraz z utworem opisującym idealnie mój stan, znany jako Creep. 

(nie)znani.

jak to się dzieje? że raz, jesteście dla siebie wszystkim, a chwilę potem ledwo mijacie się na ulicy?
kiedyś przeczytałam podobną sentencję i nawet nie wyobrażałam sobie, jak bardzo odzwierciedlać będzie moje obecne życie. życie bez ludzi, których ścieżki przez długi okres przeplatywały się z tymi moimi. albo to ja, dzięki wrodzonej empatii, podążałam ich ścieżkami zapominając o tych swoich. bo po co iść do swoich celów razem, po trawnikach i nieskoszonych chwastach, skoro można przejść po czyjejś ścieżce, wyłożonej kolorowymi płytkami i zupełnie nie przejmować się swoją osobą?
niestety, nie działa to na dłuższą metę. a szkoda, przecież moje życie głównie opiera się na dawaniu. do chwili, kiedy zorientuję się, że to ja powinnam być w centrum zainteresowania.
znowu jestem zakochana. i dobrze mi z tym. nawet, jeśli będę do końca wiosny umierać na katar sienny.

bezmyślne myśli, a masło maślane.

czasami wydaje mi się, że wystarczy, że zamknę oczy, a trafię do mojego prywatnego raju, miejsca, w którym chowam się przed natłokiem Twoich spojrzeń czy przeżywam swoje słodkie rozkosze. czasami więc zamykam je bardzo często, całując Cię w każde miejsce Twojego ciała. zamykam oczy, bo chcę doświadczyć tego mocniej, poczuć Cię grzeszniej, zwariować, oszaleć, zatopić się w tym, czego nigdy nie zobaczę oczami. zamykam oczy i słyszę lepiej. odczuwam mocniej. smakuję intensywniej. 

czasami zamykam więc oczy i usiłuję się Ciebie nauczyć na pamięć. tego, jak reagujesz na każdy centymetr dotykającego Cię ciała, tego, jak odwzajemniasz nienazwane jeszcze pieszczoty. zupełnie tak, jak kiedyś w dzieciństwie uczyło się na pamięć wierszyków o jesieni. tłuczenia kolan. bicia talerzy. uśmiechania się do siebie samego na wspomnienie poprzedniej nocy, ignorując zdziwione spojrzenia zazdrosnych ludzi. patrzenia w oczy, kiedy robi się mokro między udami. pierwszych fochów bez sensu, ucieczek w pijackim widzie. palenia papierosów przy filiżance kawy. speaking english when we were talking about love. miłość od pierwszego wejrzenia na trzy akordy.

drwię, szydzę, udaję zołzę w wysokich butach. zaczepiam, flirtuję, unikam, chowam się. zamykam oczy. bo tylko Ty wiesz, jak wyglądam, kiedy leżę gdzieś pomiędzy Tobą, a trzecią herbatą z cytryną i nie wstydzę się niczego.

▲▲▲ 

dawno mnie tutaj nie było – nie wiem, czy spowodował to ogólny brak czasu, czy zupełny brak chęci. najpewniej jedno i drugie, nałożyło się na siebie i z szelmowskim uśmieszkiem rozpoczęło podglądanie moich poczynań, dziejących się w kosmicznym tempie. biedna, nieświadoma IASK nie wie, że stała się obiektem kpin i uciechy pędzącego, błędnego koła na jej osobiste życzenie.

paranoja, paranoja, paranoja. paranoja paranoję paranoją pogania.

lost.

idę, stawiam kroki. jeden za drugim na chodniku z kostki brukowej barwy szaroburej. idę dzielnie, wyprostowana, z stopą w wysokich szpilkach z czerwoną podeszwą, choć wewnątrz przerażona jak mała dziewczynka. idę do przodu, chcąc-nie-chcąc, muszę dotrzeć do celu. nie jestem stworzona do stania w miejscu. to powoduje u mnie wybuchy, eksplozje, frustracje. nieoczekiwane poczucie bezsilności i wrzaski wyrzucane z siebie w poduszki. łzy spływające po policzkach niczym strumyki po górskich urwiskach. zastanawiam się dzień za dniem, skąd mi się to bierze, bo chociaż dzień za dniem upływa szybko, szybciej, niż jestem w stanie to sobie wyobrazić, szybciej niż obrazki przelatujące w jackpocie. ledwo narzekam, że znowu rozpoczyna się dzień, wczesnym rankiem, a już kładę się do łóżka, żeby odpłynąć i rano znowu się obudzić. a przecież, a przecież powinno być inaczej. pogoda powinna być inna. słoneczna, zielona, optymistyczna. a przecież powinnam chcieć, żeby wszystkie te momenty trwały jak najdłużej - tymczasem bez żalu wymykają mi się z rąk, nawet ich nie gonię. nie mam siły? nie wiem. nie rozumiem. potrzebuję wytchnienia, odpoczynku, potrzebuję 20 minut dla samej siebie i moich potrzeb, bez innych ludzi. jak dobrze, że nadeszły święta, których nie obchodzę - może to małe, niepozorne marzenie, które znaczy tak wiele się spełni?
w konkluzji - czy to źle? czy to dobrze? dziś nie wiem sama. nie wiem, bo oszalałam. a przynajmniej tak to teraz czuję, kiedy siedzę sama przed komputerem, słucham hipsterskiej składanki youtube, przeglądam zdjęcia i cytaty na soupie... i myślę. i myślę o tym, że gruszki na wierzbie nie rosną.

proszę, przestańmy się w to bawić, przestań mydlić mi oczy. zacznijmy żyć.

do przodu.

mam osobiście dość mojego życia, panie doktorze. czy może są na to jakieś leki? nie? to poproszę o urlop zdrowotny. na miesiąc, minimum. gdzie? gdziekolwiek, panie doktorze, najlepiej na drugi koniec świata bez możliwości odwiedzin, internetu ani zasięgu telefonii komórkowej. panie doktorze, proszę o odwyk od społeczeństwa, inaczej zwariuję. ja już powoli zaczęłam sobie stosować odwyki od wszystkiego - od szkoły, od rodziny - od harcerzowania nie potrafię. panie doktorze, proszę, niech to będzie mój prezent na osiemnaste urodziny. bilet na bezludną wyspę. czy będę tęsknić za domem? jeśli za domem, to tylko i wyłącznie za liliową kulką, która gubi sierść i nazywa się Imbirem. panie doktorze, proszę mnie zamknąć na jakiś czas w kliniec odwykowej, proszę dać mi usiąść i przemyśleć to, co minęło i to, co jest teraz.
potrzebuję odpoczynku od samej siebie. od szukania ubrań w szafie, w której zadomowiły się wszystkie zgubione Imbirowe zabawki, od układania po raz milionowy książek na półce, po zrobieniu tysiąc sto dwunastej herbaty dzisiejszego dnia.
chcę odciąć się na jakiś czas. usiąść tam, gdzie jest ciepło, gdzie nie mrozi, gdzie nie jest biało, ale zielono. usiąść na ziemi. poczuć zapach wiosny. "zachłysnąć się powietrzem i zrobić ostatni krok, na pewno nie do tyłu".

wszystko się zmienia.

wszystko się zmienia, bo ja się zmieniam. i chociaż pogoda za oknem wciąż ta sama, śnieg obsypujący przydrożne drzewa, to w moim pokoju zakwita właśnie bambus i kaktusy. przyzwyczajam się do innych zasad, pozwalam się sobie uspokoić. uczę się cierpliwości i pokory, przecież wszystko się spełni, wystarczy tylko poczekać. myśleć pozytywnie. mieć nadzieję. na wszystko trzeba tego najbardziej istotnego leku, jakim jest czas. nie dbać o nic innego, nie zamartwiać się, nie uciekać. trwać. być pewnym, że marzenia się spełniają.
idę się zanurzyć w otchłani swojej osobowości. potrzebuję trochę czasu dla samej siebie i swoich potrzeb, by zagłuszyć wszelkie naiwności. to dziś.

wck.

gdyby ktoś powiedział mi kilka miesięcy temu, co stanie się ze mną teraz, nigdy nie byłabym w stanie uwierzyć. może dlatego, że byłam zaślepiona, byłam koniem z klapkami na oczach, polegającym tylko i wyłącznie na swoim niezawodnym słuchu. a właściwie, nie tyle słuchu, co odczuciu, złudnym uczuciu porównywalnym do wszechobecnej miłości.
zmieniam się. na lepsze. widzę to po towarzyszącym mi z dnia na dzień szerokim uśmiechu, widzę to po iskierkach w oczach, kiedy patrzę na moje małe dzieła. tego potrzebuję.

kawa, ciepły pokój, książki, kot, dobra muzyka z naszej playlisty i Ty obok.
wszystko, co kocham.

w i n n i n g .

nigdy nie prosiłam o marmurowe pałace. nigdy nie modliłam się o pierścionki z brylantami. nie uroniłam ani jednej łzy w żalu za nigdy nie otrzymanym czarnym porsche. tak wyszło, tak wypadło, że to się dla mnie nie liczy, wiesz o tym, prawda? kiedyś, będąc zakochaną beznadziejnie w chłopaku, który nigdy nie rozumiał, co to znaczy miłość, nauczyłam się, że nie ważne jest, gdzie się mieszka. że nie ważne, czy cały świat składa się z ogrodu z żywopłotem, czy z foliowej torebki wypełnionej metalowymi puszkami. nieważne jest nic oprócz prawdziwego uczucia.
z nim wygrasz ze wszystkim.
ja wygrywam od miesiąca. wygrywam ze strachem, z brakiem zaufania, z tęsknotą, z żalem. wygrywam z depresją. walczę Twoim silnym ramieniem, który otacza mnie i przyciska do siebie z całej siły. walczę z takim zaangażowaniem jak drapię Twoje plecy, kiedy ciała splecione w uścisku, "tak jakby nasze żyły miały się splątać na supeł". wszelkie moje bojaźnie przykryła ciepła fala Twoich zapewnień, obietnic i wydmuchiwanych słodkości, prosto w środek mojego serca. walczę słowami, których miliony co wieczór pojawiają się na moim wyświetlaczu w telefonie, kiedy starasz mi się wynagrodzić to, że nie mogę spać obok Ciebie. utwierdza mnie w tym oddech w tym samym rytmie, chodzenie tą samą nogą, mówienie tych samych rzeczy na raz. Twój wzrok na mnie, Twoje usta na mnie, Twoje myśli we mnie. cichy szept w języku angielskim ślizgający się po moim brzuchu, with those eyes you don't need any tank.
- jesteśmy fajną parą, nie sądzisz?
i owszem, idąc ramię w ramię, ja, Ty i czerwone opakowanie w mojej kieszeni, niebieskie opakowanie w Twojej. przodem, tyłem, bokiem. do Tam, naszego końca świata, cichego zgubienia się i odnalezienia, opierając głowę na Twoim ramieniu. i może w sumie tak zostać, ciche smsy pod ławką, wymieniane pocałunki pełne namiętności, erotyzm wylewający się z filiżanki po brytyjskiej herbacie.
czy patrzę w przeszłość? każdy patrzy. robię stop w swoim życiu, pauzę, zamykam się w sobie, wspominam. uśmiecham się. to dobre wspomnienia. każde z nich nauczyło mnie czegoś nowego.
dziś patrzę z ufnością na Ciebie, kiedy idziesz swoim pajęczym krokiem w moją stronę.

dobrze mi. jestem szczęśliwa.

keep.

jesteś dla nich wszystkich zbyt fantastyczna. jesteś ich gwiazdką z nieba. jesteś słyszalnym szeptem kochanka. jesteś ich oczami i ich słuchem. nie przejmuj się. jeszcze nie potrafią tego docenić.

t h i n k.

milion myśli. milion obijających się sformułowań bez żadnego znaczenia. kilka gestów, automatyczna ich interpretacja. pocałunki na ustach, pocałunki na szyi, pocałunki na duszy. ciarki wędrujące po skórze niczym w mrowisku. i wciąż te pytania, te niezadane i te zadane, bez odpowiedzi. studnie bez dna. rwę się do mówienia, do pisania, do wytyczania szlaków słowom, układam je w szyfry językowe, permanentnie dziergając je w swojej pamięci.

chcę nieba, ale czy nieba nie mam tutaj na miejscu? w Twoich/moich ramionach, zamykając oczy i otwierając je w dzikim tańcu? pijąc herbatę, paląc papierosa? niebo nie zawsze jest szczęściem, pięknie błękitne, bywa też bure i przepełnione smutkiem. a więc, czy to właśnie moje niebo? niebo na ziemi, którego nie potrafię jeszcze docenić, mimo to, że uczę się tego z każdą kolejną sekundą? 

trzymam się. bardzo dobrze się trzymam. mocno, zaciskając powieki, zagryzając wargi do krwi. 

i znowu the xx. i znowu nieodpowiednie moje sam-na-sam.

Sometimes I still need U.

Zamknij oczy. Chodź. Podążaj za mną, pragnij mnie. Nie pytaj, nie zastanawiaj się, ruszaj moim śladem. Zasłuchaj się w wersy, zapatrz się w obrazy. Nie myśl nad tym, co właściwe, a co nie. Po prostu chodź. Nic nie jest tak realne, tak prawdziwe, jak tu i teraz, jak ja i Ty, jak niebo nad nami o smaku waty cukrowej. Nie przesłuchuj swojej duszy w poszukiwaniu odpowiedzi na zagadnienie czy warto. Przecież jutra równie dobrze może nie być.
Podążaj za mną. Ślepo, namiętnie, fanatycznie, bezkreśnie. Podążaj, dreptaj. Odpłyń ze mną w sam środek głębin, wzleć, trzymając mnie za rękę w samo centrum galaktyki. Wszystko jest dziś możliwe. Wszystkiego razem jesteśmy w stanie dokonać. Wiesz o tym, przecież ta myśl nie odchodzi od Ciebie na krok. Pamiętasz wszystkie błahe słowa, które zwykłam Ci wypowiadać w najmniej spodziewanych momentach, pamiętasz, przy nich za każdym razem mocno waliło Ci serce. Dzisiaj też oszaleje, obiecuję Ci.
Nie musisz wiedzieć wszystkiego, niespodzianki, tajemnice składane na ustach, nasze małe sam-na-sam. Przecież to nie jest ważne. Nie zastanawiaj się więcej. Ruszaj w ślad za mną, krok za krokiem, po co Ci w tym definicje i rozumy? Ja też tego nie rozumiem, nie chcę rozumieć. Rozum zabija marzenia, wbija ostre ostrza prosto w ich centrum, rwie na maleńkie cząsteczki i pali nimi w kominku. Chyba nie chcesz stracić moich/swoich/naszych marzeń?
Jesteśmy najlepsi razem. Najpiękniejsi, najzdolniejsi. Wyjątkowi. Jesteśmy razem jedną, żarzącą się na niebie wszystkimi kolorami tęczy gwiazdą, ogniem tańczącym z dymem, jesteśmy wodą w rzece, strumieniem wypływającym z góry, w którym się tonie. Jesteśmy pytaniem i odpowiedzią na każde pytanie. Jesteśmy kotami, wracającymi do siebie nocą. Ja jestem Tobą, a Ty jesteś mną. Nikt nie miał tego, co my tu i teraz, więc nie zastanawiaj się, po co Ci to. Po prostu, chodź.
Nie jestem idealna, przecież mam swoje wady, dobrze o tym wiesz. Nie jestem idealna, ale dziś dla Ciebie się staram, chcę doskonałości i magii, chcę niezapomnianej chwili, chcę, aby ten moment opisany był w książce, którą nastolatki czytają przed snem z wypiekami na policzkach. Chcę umrzeć w poczuciu, że czegoś dokonałam, niczego nie żałując. Zamknij oczy i przypomnij sobie nasze niebo, kwiaty w sypialni i muzykę, dochodzącą z radia w kuchni. Przypomnij sobie nasze śniadania, nasz śmiech i fałszowanie do piosenek idolów dzisiejszej młodzieży. Wiem, że pamiętasz, że masz to pod powiekami za każdym razem, kiedy kładziesz się do pustego łóżka. Do łóżka z pamiętnym wspomnieniem moich włosów na poduszce i zostawionej woni moich perfum. Łóżka, w którym już nigdy mnie nie znajdziesz. Co Ci więc szkodzi? Co Cię zatrzymuje?
Dzisiaj marzę o tym, żebyś mnie zaczarował. Chcę, żebyś szeptał mi słowa, które wyryją się w mojej duszy. Chcę, żebyś dotykał mnie tak, by zostawały ślady, ciało przechodziły ciarki. Chcę, żebyś patrzył mi w oczy tak, żebym była pewna, jak nigdy wcześniej. Nie pytał, nie myślał nad tym wszystkim. Ja sama tego nie rozumiem, po co się tym zadręczać?
Ruszaj za mną. Szybciej. Przecież wiesz, że mam tendencje do uciekania.

Sometimes I still need you.

airz.

moje postanowienia noworoczne?
nie, nie mam wcale. nie planowałam. wypisałam tylko wszystkie marzenia, wypisałam i schowałam głęboko w sercu. jakiś pijak, kiedy dziś wracałam do domu życzył mi wszystkiego najlepszego, ale zanim zrozumiałam jego bełkot, byłam za daleko. cóż, życie.

postanowienie... może tylko jedno.

nigdy nie doprowadzę się do takiego stanu. nie pozwolę sobie cierpieć przez kogoś do takiego stopnia.

amen.

iask.

najbardziej wyjątkowy skarb.

ahrz.

kończy mi się grudzień. z każdym dniem ubywa go i zostaje coraz mniej tak, że za kilka dni wcale go nie będzie. przepłynie przez palce i tak skończy się cudowny 2012 rok, rok, który był bardzo gorzki, ale mimo to słodkawy - nie wiem, właściwie, jaki smak powinien być tutaj uwzględniony. myślę, że kiedy wykonam podsumowanie mojego roku, z wszystkimi za i przeciw, waga będzie na równowadze - zwłaszcza, że wykonuję właśnie najlepszy, najważniejszy i największy krok w swoim życiu, mianowicie leczę się z tego, co niestety, zdaje się, nie odpuści mnie do końca życia. zdaję się, ta wiadomość za bardzo opanowała mój mózg, bo wciąż i wciąż o tym myślę, o tym wspominam. łudzę się tylko, połykając rano tabletki, jutro będzie lepiej. nie będziesz musiała sobie wmawiać, żeby przeżyć ten dzień, a reszta jakoś pójdzie.

wiem, że w najbliższych dniach oprócz miliarda spotkań z najróżniejszymi postaciami mojego życia, oprócz podsumowania jakiekolwiek mi się uda ksma, poświęcę trochę czasu na spisanie wszystkich marzeń na nowy rok. wrzucę je do słoika i zakopię w moim Tam.

please, be good.

agrz.

potrzebuję zmian. to bez wątpienia jest numer jeden na mojej liście. dnia wczorajszego zdołałam przemeblować pół pokoju, z różnym skutkiem (czytaj, albo mi się znowu bardzo podoba, albo się załamałam). zastanawiam się, co mogę jeszcze magicznego wprowadzić do mojej nory, którą zamieszkuję, bo przecież artystyczny nieład przemienił się w dosyć porządny pokój kogoś, kim zupełnie nie jestem (no, może jedynym moim akcentem są wiszące plakaty cobaina, mojego prywatnego jezusa w koronie cierniowej z lampek na choinkę, jak to stwierdziła swego czasu moja cudowna niczym woda z lichenia babcia). 

chcę magii. chcę marzeń wydmuchiwanych jak bańki mydlane, chcę migotania brokatu, skrzydeł i wstążek. wróżek i malin zrywanych z krzaka. chcę baśni czytanych w wannie pełnej wody, piany i zapachów! ach, zapachów!... tymczasem mam święta, których już nie mogę znieść przy zakłamanych ludziach, ofiarach swych własnych tajemnic.

czaruj mnie. dziś, jutro, zawsze. chcę być księżniczką z Twojego snu.

tik-tak-tik-tak.

bawię się w frazesy. rozplątuję niefortunne informacje. uśmiecham się wszystkimi warstwami skóry. poruszam uszami jak kot, chcąc wyłapać wszystkie, nawet najmniejsze dźwięki. brzdęk upuszczanych sztućców. trzask bitych talerzy. burkot brzucha z głodu. patrzę na jarzące się ponurym światłem świece. tańczące języki ognia na smyczy knota. pobłyskujące brokatem bombki, ozdabiające choinkę.
czwarty dzień na tabletkach.
święta? niechaj już będzie po nich. już mam dosyć lodówki pełnej ryb, ciast i kapusty. nie chcę składać nikomu życzeń, nie chcę łamać się tym głupim opłatkiem. nie chcę znowu, żeby mi wytykano nie mówienie na głos pacierza, a przecież ja wcale go nie mówię - taka ze mnie buntowniczka.
mogę zostać z kotem w domu? schować się pod kołdrą z pudełkiem lodów miętowych i oglądać śniadanie u tiffanyiego. bo przecież nikt nie jada już tam śniadań, a mężczyźni już nie wolą blondynek. nie jeżdżą na rzymskie wakacje, gdzie wszystko przemija z wiatrem. i choć mówią to pół żartem pół serio, nie wybierają już się czasem w rejony Casablanki. nie spotykają księcia i aktoreczki, i Thelmy i Louise, i Flipa i Flapa. Choć czasem nawet zdarza im się bawić w dyktatora, a przy herbacie rozmyślać, jak zdobyto dziki zachód i w jaki sposób ukradli milion, a potem wpadają na ten genialny pomysł i wyjeżdżają ze swoimi kochankami na Wichrowe Wzgórza.

nie mogę? proszę. byłam grzeczna w tym roku.

święta.

jak to jest? dowiedzieć się, że ma się depresję?
hmmm. dziwnie. to przede wszystkim. bałam się, bardzo się bałam, zanim przekroczyłam próg gabinetu. usiadłam obok psychiatry. i zaczęłam mu mówić. opowiadać cały świat. płakać. bawić się palcami ze stresu. pytał, a jego pytania dotyczyły całego mojego życia.
jak się czułam?
dziwnie. byłam otwarta jak książka, bo bardzo potrzebowałam pomocy. opowiedziałam wszystko. to, co mnie trapi. potrzebuję czasem z kimś o tym porozmawiać, wiesz?

a dziś? a dziś drugi dzień. drugi dzień na tabletkach, które wcale nie są kolorowe, ale dają złudzenie kolorowego świata.

umieram. 

mogę już?

[z przepracowania, z wykończenia, z miłości lub jej braku, z bólu głowy, z niejedzenia, z nieogarniania]

niepotrzebne skreślić.

afrz.

 chyba jestem tu, gdzie powinnam. mindfuck się skończył definitywnie, odcięty grubą kreską od tego, co jest teraz. jestem teraz. w pokoju cztery metry na dwa metry, w którym panuje ogólny rozgardiasz, coraz bardziej powodowany przez mojego szarego przyjaciela Imbira, który zdaje się, chce pomóc. nijak mu to wychodzi.
 chyba, jestem tutaj, w miejscu, znanym już mi sobie. mam czas dla siebie, dzisiaj, właśnie dzisiaj na ogarnięcie życia po sztormie. po Naszym bałaganie (Naszym przez duże N, bo tylko Nasze potrafi zepsuć i naprawić tak wiele rzeczy jednocześnie, Nasze przez duże N, bo tylko my jesteśmy tak dopasowani do siebie jak dwa puzzle, tworzące jeden obrazek.
 znowu mam zimową herbatę. tym razem w tym oto zaprezentowanym na zdjęciu, mega hipsterskim kubku, o jakim zawsze kiedyś tam podświadomie marzyłam. to nic, że pink floydzi nie bardzo trafiają w mój gust muzyczny, kiedy jestem szczęśliwa.
 bo jestem. teraz jestem najszczęśliwszym dzieciuchem na świecie, nie potrzebuję nawet św. Mikołaja, bo nie łudzę się, że coś dostanę pod choinkę. a jeśli nawet - to się ucieszę. grzeczne dzieci dostają prezenty, niegrzeczne - rózgę. jeśli otrzymałabym takowej pęk - nie pogardziłabym, do czasu, gdy Imbir nie rozwaliłby jej, jak wszystkiego innego.
 a co ze śniegiem? dalej go nienawidzę. pierwsze wyjebanie na lodzie zostało już zaliczone, może więcej się nie zdarzy?... z resztą. teraz po każdym się już podniosę! przeżyję. bo mam Ciebie :*.

aerz.

pustka. puuuuuuustkoooo... pusto mi.
wiem, że to zrobisz. wiem, że mnie zranisz. wbijesz nóż w plecy niczym zawodowy skrytobójca, w plecy, w serce, płuca, gardło. uduszę się. zapłaczę się. umrę. zginę. to chyba już.
czekam. czekam i pigułki nasenne w gotowości trzymam pod językiem. czekam i wiążę pętle na grubych sznurach, poszukuję wysokich haków. wiem, że to koniec. koniec mnie, Ciebie, siebie. mój mały koniec świata. i to nie anioł przyjdzie po moją duszę. i to nie diabeł ją dostanie. bo nie ma piekła ani nieba. bo nie ma przejścia do drugiego życia. tam się znajdę, w dziurze wykopanej w ziemi, twarzą do piachu z otwartymi oczyma. piach nie będzie już drażnił spojówek. płuca rozpaczliwie nie będą poszukiwać powietrza. tylko robaki zaczną zjadać moje ciało.
wiem to. nie wiem, skąd.
łzawię sobie, a w środku jakby coś rozrywało mi serce. krwią, co pompuje, drżeniem jej, wiadomości przekazuje kolejnym komórkom. zagryzam usta.
obawiam się, bo przecież nie przyznam przed sobą, że ze strachu chciałabym obdrapywać ściany. tętnica mnie boli, ta na szyi, wibruje pod wpływem przepływu adrenaliny. i boli. jakby jakiś intruz się tam wkradł i uderzał o wrażliwe ściany...


jesteś.
jakie to zabawne, te negatywne myśli....
i znowu spokój, spokojne morze.